Shakib Raihan

Shakib Raihan, 14 Eylül 2004 tarihinde Khulna ilinin Sonadanga ilçesinin Akaba Camii Birliği’ne bağlı Nobopally köyünde doğmuştur. O, Şeyh Azizur Rahman ve Nurunnahar Begum çiftinin en küçük çocuğudur. Aile üyelerinin sayısının artmasıyla birlikte, doğal olarak maddi zorluklar ortaya çıkmıştır. Ailenin talepleri arttıkça, baba Azizur Rahman bir tür endişe içine düşmüştür. Geçim sıkıntısının önüne geçebilmek için Khulna'dan ayrılıp Dhaka'ya gelmiştir. Küçük bir işletme kurarak rızık arayışına girmiştir. Zaman zaman işçi olarak da çalışıyordu. Ancak 2020’deki Covid-19 pandemisi her şeyi durdurmuş, baba şehirdeki tüm işlerini kaybetmiştir.
Bununla birlikte, çocuklarının eğitimine de ara verilmiştir. Shakib Raihan, Kur'an-ı Kerim'i ezberlemeye başladığında eğitimini kesmek zorunda kalmıştır. Şehit, 18 cüz Kur'an ezberini tamamlamıştır. Baba Azizur Rahman, kendi köyüne geri dönmüştür. Bir bakkal dükkanı açarak ailesinin geçimini sağlamaya çalışmıştır. Küçük gelirleriyle büyük kızını evlendirmiştir. Küçük oğlu Sabbir Raihan şu anda küçük bir işletmecidir. Şehit babası köye geri dönse de, ailenin geçimini sağlamak için Shakib iş hayatına atılmıştır. İlk olarak, Robi SIM kartları satışı temsilcisi olarak (SR) çalışmaya başlamıştır. Ardından Banglalink şirketine katılmıştır. Ancak kısa süre sonra bir kaza geçirmiş ve ayağından yaralanmıştır. Üç gün işe gidemedikten sonra işinden çıkarılmıştır. Sonrasında çeşitli kurumlarda kısa vadeli sözleşmeli işler yaparken, yeni iş arayışına girmiştir. Bir süre sonra Ekonomik İstatistik Alanında çalışmak üzere atanmıştır. Şehidin 1 Ağustos 2024 tarihinde yeni bir işe başlaması planlanıyordu. Annesi ve babası defalarca Khulna'ya dönmesini istemiştir. O ise şöyle demiştir: "Khulna’da yapacak bir şey yok. Dhaka’da iş ya da iş kurarak size gülümseme getireceğim, sonra dönerim İnşallah."
Şehadetin Arka Planı
Devletin ayrımcılığına karşı öğrenci hareketlerinin düzenli olarak başlattığı protestolarda, otoriter hükümet polis ve Awami Lig-Öğrenci Birliği’nin çetelerini harekete geçirince protestolar şiddetle sonuçlandı. 16 Temmuz’da ülkede 6 kişi hayatını kaybetti. Günden güne ölü sayısı artmaya başladı. 17 Temmuz’da, devlet üniversitelerinin yurtlarında polis ve Öğrenci Birliği'nin ortak saldırısına uğrayan öğrenciler, yurtlardan kaçarken 18 Temmuz’da özel üniversitelerin öğrencileri hareketi devraldı. Bu günde, polis ve özel kuvvetler helikopter kullanarak öğrencilere ateş açtı. 19 Temmuz’da, Cuma namazından sonra, halk sokaklara döküldü ve polisle Öğrenci Birliği’nin çeteleri, öğrencilerin barışçıl gösterilerine ateş açtı. 15 Temmuz’dan itibaren, Shakib Raihan da hareketlere aktif olarak katılmaya başladı. 17 Temmuz’da üniversitelere yapılan polis ve Sheikh Hasina'nın çetelerinin saldırılarında öğrenciler kanlar içinde kalınca, Shakib Raihan, üniversitelerin kanlı logolarını Facebook profil fotoğrafı olarak koyarak onlara destek verdi. Bu profil fotoğrafı hâlâ mevcut. Her gün arkadaşlarıyla birlikte protestolara katılıyordu. Ailesi defalarca eve dönmesini söylese de, o yine de protestolara katılmaya devam etti. Sonunda 19 Temmuz’da, öğleden sonra saat 3'te, Mirpur 10 numarada öğrenci yürüyüşüne polis saldırısı gerçekleştirdi. Polis kurşunlarıyla yaralanan Shakib, yere düştü. Polis tarafından atılan sıcak mermiler göğsünden girip sırtından çıktı. Öğrenciler onu olay yerinden alıp hastaneye götürmeye çalışırken, arabada hayatını kaybetti.
Sohrawardi Hastanesi'ne götürüldüğünde, görevli doktorlar onu ölü olarak ilan etti. Kardeşi hastaneye haber alıp geldi. Polis, cesedi teslim etmekte zorluk çıkardı. "Bu bir polis vakası, dava açmanız gerekiyor, çok zaman alır" dediler. Uzun süre ağlayarak ve yalvararak, polis sonunda morgdan cesedi almalarına izin verdi ve "Hiçbir ölüm belgesi verilmeyecek" dediler. Ertesi gün, 20 Temmuz sabahı, büyük kardeşi Sabbir Raihan, cenazeyi ambulansla kendi köyüne götürdü. Cenaze namazından sonra, Shakib Raihan, Baspura mezarlığında toprağa verildi.
Ölmeden önce, yanındaki arkadaşa "Benim şehadetimle bu ülkede özgürlük gelir mi?" diye sordu. Arkadaşları "İnşallah" dediler. Sonrasında su içti ve kelime-i şehadet getirdi.
Yakın Aile Üyelerinin Görüşleri
Shakib'in annesi Nurunnahar Begum, şöyle diyor: "Akşam 5 civarı, birisi Shakib'in babasının telefonuna arayıp, Shakib'in vurulduğunu söyledi. Onu Dhaka’daki Sohrawardi Hastanesi'ne götürüyorlarmış. Bu haberi aldığında, o kadar yıkıldım ki ne yapacağımı bilemedim. İlk başta ne yapacağımı anlayamadım, sonra Dhaka’da yaşayan büyük oğlum ve damadımı aradım ve olayı bildirdim. Onlar Sohrawardi Hastanesi'nde araştırarak Shakib’in cesedini eve getirdiler. Oğlum vurulduktan sonra yaklaşık iki saat hayatta kaldı. İki farklı klinikte tedavi için götürüldü ama kabul etmediler. Sonunda Sohrawardi Hastanesi’ne götürülürken yolda hayatını kaybetti. Kendimi nasıl teselli edeceğimi bilemiyorum. Genç oğlumun bu şekilde toprağa verilmesi... Bunu hiç hayal edemezdim. Oğlum gitti, ben bu acıyı nasıl anlayabilirim! Şimdi ona dua etmekten başka bir şey yapamayız." "Geçen Çarşamba da telefon etmişti. Ne çok konuştuk. Şimdi Shakib'im gitti, bu konuşmaların ne anlamı var? Cesedini geri aldık, Allah’a şükür. Kaç anne, cesedini alamadı."
Şehidin babası Azizur Rahman şöyle diyor: "Geçen Cuma, biz ikimiz de Dhaka’ya oğullarımızın yanına gitmiştik. Dönüşte Shakib’e defalarca, 'Bizimle Khulna’ya gel' dedim. Oğlum bana şunu söylemişti: '1 Ağustos’tan itibaren yeni işime başlayacağım. İşimi yaparak yüzünüzü güldüreceğim.' Ama bütün gülen yüzlerimizi kim aldı, bunu kime söyleyebilirim? Oğlum ne zaman bir şey söylese, hep gülerdi. Onun gülüşünde kalbim rahatlıyordu. 'Kimseye adalet istemiyorum, adaleti Allah verir.'"
Yerel Halkın Görüşleri
Baitul Akaba Camii önünde, öğle namazından sonra birkaç cemaatle sohbet ediliyordu. Hepsi aynı şekilde söylediler: "Böylesine düzgün bir çocuk, bölgemizde çok az vardı. Şimdi o sevilen yüzün cenazesi geri dönünce, herkesin yüzünde öfke ve hayal kırıklığı vardı."
Ailenin Ekonomik Durumu
Shakib’in evi Khulna şehrinin 18. bölgesinde, Nobopally mahallesinde yer almaktadır. Orada, Baitul Akaba Camii'nin önünde, tin çatılı ve duvarları harabe durumunda olan bir odalı bir evde, Shakib'in anne ve babası yaşamaktadır. Eve giriş yolu da oldukça harabe durumdadır. Mutfak ise palmiyelerle kaplanmıştır. Bu alanı Nurunnahar, babasından miras almıştır ve burada bir şekilde yaşamaya devam etmektedir. Baba, Şeyh Mohammad Azizur Rahman, eskiden kumaş ticareti yapıyordu. Ancak pandemi nedeniyle işinin kapanmasının ardından bir bakkal dükkanı açmıştır. Annesi Nurunnahar Begum ev kadınıdır. Shakib’in büyük kardeşi Sabbir Raihan, Dhaka’da online küçük bir işletme yapmaktadır. Onlar, iki erkek ve bir kız çocuğunun en küçükleriydi. Shakib, Dhaka'nın Rupnagar bölgesinde kiralık bir evde yaşamaktaydı. Ailesiyle birlikte orada yaşamayı istemişti. Annesi Nurunnahar Begum da Dhaka’ya gitmeye hazırlanıyordu. Ancak katilin mermisi her şeyi bir anda yok etti ve şehit olan anne-baba kelimelerle tarif edilemeyecek bir acı yaşadı.
Şehidin Kısa Bilgisi
Adı: Shakib Raihan
Doğum Tarihi: 14 Eylül 2004
Baba Adı: Şeyh Azizur Rahman (Bulun)
Anne Adı: Nurunnahar Begum
Sürekli Adresi: Köy: Nobopally, Birlik: Akaba Camii, İlçe: Sonadanga, Bölge: Khulna
Meslek: Çalışan
Olayın Yeri: Mirpur 10
Yaralanma Zamanı: 19 Temmuz 2024, öğleden sonra 3:00