Rofikul İslam

Brahmanbaria ilinin Nabinagar ilçesine bağlı yemyeşil, huzurlu bir köy olan Thollakandi—sanki doğanın kendi elleriyle süslediği bir yeşil cennet. İşte bu sakin köyde, 31 Aralık 2000 tarihinde dünyaya gözlerini açtı şehit Rofikul İslam. Babası Mohammad Momin ve annesi Safia Begüm’ün evine gelişinden itibaren Rofikul, onların umut ışığı oldu. Fakat kaderin acımasız cilvesiyle, Rofikul daha 11 yaşındayken babasının şefkatli gölgesini sonsuza dek kaybetti. Yetim kalan Rofikul, annesinin koruması altında yoklukla, zorlukla, yoksullukla mücadele ederek büyümeye başladı. Annesinin sınırlı imkânlarına rağmen Rofikul asla pes etmedi.
Thollakandi Devlet İlkokulu’ndan beşinci sınıfı başarıyla tamamladıktan sonra Thollakandi KG Okulu’na kaydoldu. Yedinci sınıfa kadar eğitimine devam etti ancak ailesine destek olmak zorunda kaldığı için eğitimini yarıda bırakıp çalışmak amacıyla Dhaka şehrine göç etti.
Kendi hayallerinden yavaş yavaş vazgeçerek, ailesi için durmaksızın mücadele etti. Dhaka’da bir plastik fabrikasında iş bularak hayatın çarkını döndürmeye çalışıyordu. Annesinin yükünü hafifletmek, iki kardeşine destek olmak için gençliğini ailesine ve sorumluluklarına adamıştı. Ancak tüm bu mücadelelerin ortasında, genç yaşta şehit düşerek hayat savaşını kaybetti. O, hiçbir zaman kendini büyük biri gibi görmedi ama kısa yaşamıyla bizlere çok büyük bir ders bıraktı.
Bugün ailesinin içinde bulunduğu durum, bu acının ne kadar derin olduğunu açıkça göstermektedir. Ağabeyi neredeyse felçli durumda evde yatarken, annesi ve kız kardeşi aynı yokluk dolu evde yaşam mücadelesi vermeye devam etmektedir. Şehit Rofikul İslam’ın hayatı sade olabilir ama onun fedakârlığı olağanüstüydü. Yaşam mücadelesindeki her adımıyla bizlere paha biçilemez bir ilham kaynağı bıraktı.
Şehidin Ailesinin Ekonomik Durumu
Şehit Rofikul İslam’ın şehadetinden sonra, ailesinin üzerine adeta derin bir felç hali çöktü. Zaten kısıtlı imkânlarla yaşamlarını sürdürmeye çalışan bu aile, şimdi daha da büyük bir çaresizliğe sürüklendi.
Rofikul’un ağabeyi Shafikul İslam, ailenin tek gelir kaynağıydı. Bir pikap kamyoneti sürerek güç bela evi geçindiriyordu. Ancak bir trafik kazası hayatını kararttı. Bacaklarına aldığı ağır darbeler sonucunda kemikleri kırıldı; doktorlar her bir bacağına beşer adet metal halka (ring) yerleştirdi. Bir zamanlar çalışan, güçlü Shafikul şimdi neredeyse felçli. İyileşme ihtimali ise neredeyse yok. Şimdi her günü derin bir endişeyle geçiriyor: "Annem, kız kardeşim ve eşimle nasıl geçineceğim? Bu yıkılmış ailenin yükünü kim taşıyacak?"
Diğer yandan anne Safia Begüm ise adeta aklını yitirmiş gibi. Küçük oğlu Rofikul’un ani gidişiyle derin bir yasa boğulmuş durumda. Her gün gözyaşları içinde şu sözleri tekrar ediyor:
“Benim küçük oğlumun ne suçu vardı? Neden onu öldürdüler? Şimdi beni kim doyuracak? Bize kim bakacak?”
Bu sorular sanki gökyüzünde kayboluyor, cevapsız kalıyor. Gözyaşları artık kurumuş ama yüreğindeki acı hâlâ ilk günkü gibi yanıyor.
Ailenin diğer üyeleri de her günü keder ve yoksulluk içinde geçiriyor. Fiziksel olarak hasta Shafikul, perişan haldeki anne, ve acılarla boğuşan diğer aile bireyleri; sanki zamanın içinden acı dolu saatleri sayarak geçiyorlar.
Şehit Rofikul’un şehadeti sadece onun değil, ailesinin de acı ve zorluklarla dolu yeni bir hayatının başlangıcı oldu.
Şehit Hakkındaki Duygular
Şehit Rofikul İslam, göğsünde vatan sevgisinin ateşi yanan cesur bir gençti. Her gün protestoların ön saflarında durarak, yol arkadaşlarıyla birlikte adaletin bayrağını göğe kaldırırdı. Onun cesareti, sayısız protestocu sesin içinde kararlı bir çağrı hâline gelmişti. Rofikul, siyasi olarak milliyetçi hareketi destekliyordu; bu hareketin özü ise vatana sınırsız sevgi ve adaletsizlikle mücadeleydi. Ancak Rofikul sadece bir mücadeleci değil, aynı zamanda sorumluluk sahibi bir aile reisi gibiydi. Ağabeyi Shafikul İslam hastalandığında, hiç tereddüt etmeden tüm tedavi masraflarını üstlendi. Dhaka’da çalışarak ailesine düzenli para gönderir, annesinin yükünü hafifletmeye çalışırdı. Attığı her adım, ailesinin refahı içindi. Bir yandan mücadele, bir yandan aile sorumluluğu... Bu dengeyi sürdürürken asla geri adım atmadı.
Mahalle sakinleri için Rofikul, basit, dürüst ve iyi huylu bir gençti. Komşulardan biri, Rofikul İslam hakkında şöyle diyor:
"Şehit Rofikul İslam son derece saf ve iyi kalpli bir gençti. Ailesine karşı sorumluluğu sınırsızdı. Ağabeyinin tedavisiyle meşgulken, polis kurşunuyla hayatını kaybetti. Biz bu cinayetin adaletle cezalandırılmasını istiyoruz."
Rofikul’ün ölümü tüm mahalleye derin bir gölge düşürdü. Onun kaybı sadece ailesinin değil, tüm köy halkının ortak bir acısı oldu. Çünkü onlar, sorumlu ve cesur bir evlatlarını kaybettiler. Artık aramızda olmasa da Rofikul İslam’ın cesareti, mücadelesi ve fedakârlığı kalplerimizde daima yaşayacak.
Şehadet Anlatımı
2024 yılının 18 Temmuz ile 5 Ağustos arasındaki günler, adeta Bangladeş tarihine kara harflerle yazılacak günlerdi. Bu dönemde her gün korku, panik ve belirsizlikle doluydu. 21 Temmuz’da başlayan öğrenci hareketinin önderliğindeki “tam kapanma” eylemleri ülke genelinde protestoları alevlendirdi. Bu mücadelenin ön saflarında yer alan cesur gençlerden biri de Rofikul İslam’dı.
Her zamanki gibi o gün de Rofikul, diğer öğrencilerle birlikte protestoların ön cephesindeydi. Saat 16:00 sularında, hasta ağabeyinin tedavi masraflarını karşılamak için Chittagong Yolu yakınlarında bir Bkash (mobil ödeme) şubesine para çekmeye gitti. O sırada yolda polisle öğrenciler arasında kovalamaca ve çatışma yaşanıyordu. Her yerde sloganlar ve korku dolu sesler yankılanıyordu. Tamamen masum şekilde kaldırımdan yürüyen Rofikul, ne olduğunu anlayamadan arkasından gelen bir polis kurşunuyla vuruldu. Gözleri kararır, yere yığılır...
Kanlar içindeki Rofikul’u yoldan geçenler hemen en yakın hastaneye götürdü. Ancak görevli doktor, onun çoktan hayatını kaybettiğini açıkladı. Rofikul bir daha dönmedi ama onun kanı hâlâ Chittagong Yolu’nun kaldırımlarından silinmedi.
Rofikul İslam, Başbakan Şeyh Hasina’nın otoriter rejimine karşı her zaman gür sesiyle konuşmuştu. Hiçbir zaman adaletsizlik, yolsuzluk ya da baskıya boyun eğmedi. Hasina döneminde medya susturuldu, muhalefet şiddetle bastırıldı, öğrenciler ve halk kurşunlanarak öldürüldü—bunlar onun iktidarını korumak için uyguladığı acımasız yöntemlerdi. Rofikul ise tüm bunlara karşı korkusuzca sesini yükseltti. O, adalet ve eşitlik mücadelesinin simgesi oldu. Bugün onun ölümü hepimiz için bir yas, ama onun cesareti bizim için sonsuz bir ilham kaynağıdır.
Öneriler
Bu ailede artık gelir getiren kimse kalmamıştır. Ailenin geçimini sağlamak için, her ay en az 20.000 taka düzenli gelir getirecek bir çözüm geliştirilmelidir. Bu amaçla 2 adet CNG (oto-rikşa) alınabilir. Bu araçlar kiraya verilerek günlük yaklaşık 1000 taka kazanç elde edilebilir.
Tahmini maliyet: 1.000.000 Taka
Bir Bakışta Şehit Rofikul İslam
İsim: Rofikul İslam
Doğum Tarihi ve Yaş: 31 Aralık 2000, 23 yaşında
Meslek: Plastik fabrikasında işçi
Kalıcı Adres: Köy: Thollakandi, Birim: Borikandi, İlçe: Nabinagar, İl: Brahmanbaria
Baba: Merhum Mohammad Momin
Anne: Sufia Begüm, 50 yaşında, ev hanımı
Ailedeki Kişi Sayısı: 4 kişi
Kardeş Sayısı: 2 kişi
Shafikul İslam (Ağabey): 25 yaşında, hasta
Sonia Akter (Kız kardeş): 22 yaşında, işsiz
Şehadet Yeri: Chittagong Yolu
Saldırgan: Polis güçleri
Yaralanma ve Şehadet Tarihi: 21 Temmuz 2024, Pazar, yaklaşık saat 16:00
Defin Yeri: Thollakandi, Borikandi, Nabinagar, Brahmanbaria
Mezarın GPS Konumu: 23°48'20.6"N 90°54'28.3"E
Kardeş Durumu: Ağabey hasta, kız kardeş işsiz ve evde kalıyor