Şehit SM Sarfuddin

Özgürlüğü Gördükten Sonra Geri Dönmeyen Baba
Şehit Profili
Sessiz bir çığlıkla yazılmış bir isim S. M. Sarfuddin. Kimliği soğuk bir gerçek ya da bir deftere yazılmış bir sicil numarası değil. O, yaşayan bir tarih, elle tutulur bir aşk. Babası Şerif Miya'nın evinde doğan bu adam, Bengal'in tanıdık bir yüzüydü; gölge veren bir ağaç; altında küçük bir aile her gün biraz daha yaşıyordu. Başı ter içinde yürüyen, sadece dünyaya gelir getiren biri değil, aynı zamanda gülümseyerek sorumluluk alan bir baba, bir eş, bir arkadaş, bir cesaret sembolüydü.
2006 yılında Sarfuddin geçimini sağlamak için yurt dışına taşındı. Omuzlarında bir umut yumağı, sırtında sevdiklerinin hayalleri vardı. Ancak 2011'de bir kaza sonucu her şey altüst oldu. Vücudu artık eskisi gibi hareket edemiyor, hızını yitiriyordu. Ama karısını bırakmadı, onu seviyordu ve kendi topraklarında bir hayat kurmayı seçti. Ne muhteşem bir aşktı! Sürgün rahatlığını bırakıp memleketin terini, aile kokusunu ve çocuklarının kahkahalarını seçtiği yer. Ailesi küçük bir dairede kirada yaşıyordu, ama o her gün yoksunluğun karanlığında bir ışık yakmaya çalışıyordu. İki kızı, bir oğlu ve sevgili eşiyle, neşenin sınırlı ama sevginin sınır tanımadığı bir dünya kurdu.
5 Ağustos 2024. Dakka sokaklarında "Faşizm Çöktü!" sloganının yükseldiği gün, Sarfuddin o dalganın ortasında duruyordu. Gazi bir savaşçı olarak, gözlerinde bir parıltı, ayaklarında bir kararlılık ifadesiyle yeni bir özgürlük çağına doğru yürüyordu. O öğleden sonra ailesiyle yemek yerken, "İnsanlar mallarını terk ettiler, ama protestolarını terk etmediler." demişti. Akşam namazından sonra, alay gürültüsü arasında son nefesini vermek istercesine tekrar yola çıktı. Bu yolculuğun hayatının son vedası olacağını nereden bilebilirdi ki?
Otoyolların kaosunda kaybolan adam bir daha geri dönmedi. Kanlı bir tarihe, bir milleti uyandıran sözlere gömüldü. Sarfuddin artık sıradan bir insan değil. Bir sembol, titreyen bir yüreğin hikâyesi. Şehitlerin kanıyla yazılmış devrimin ilk harfleri S. M. Sarfuddin. Yüzlerce muhalifi tarafından unutulmuş gibi görünüyor. Ölümü sıradan bir beden değil, renkli bir hayatın dönüm noktası. Yolculuğu bir son değil, "Korkma, hakikat yolunu takip et" diyen yolumuzun ışığı gibi. Sesi hâlâ rüzgarda süzülüyormuş gibi, korkusuz, nazik ama sakin; içinde evden haberler ve memleketin hayalleri vardı.
Hareketin arka planı, bağımsızlığın şafağı ve akşamı
5 Ağustos 2024. Sanki tarih yüzünü çevirip "Bugün yeni bir ülke, yeni bir bilinç doğacak" demiş gibi tuhaf bir gün. Her gün olduğu gibi sabah güneş doğdu. Ama ışık farklıydı. O ışıkta isyanın parıltısı vardı, insanların gözleri güvensizlikle, kalpleri umutla doluydu. Dakka şehri yavaş yavaş uçsuz bucaksız bir insan okyanusuna dönüşüyordu. İnsanların ellerinde bayraklar dalgalanıyor, şarkılar gökyüzüne yükseliyor, sloganlar Şehit Minar'ı, TSC'yi, Şahbağ'ı, Dakka Üniversitesi'nin her sokağını sallıyordu.
Sarfudin de onlardan biriydi. Herhangi bir liderin takipçisi değildi, kendi vicdanının bir askeriydi. Diyordu ki, insanlar sadece eğlenmiyor, hayatlarının kesinliğini bir kenara atıp bu topraklarda yemek yiyorlar. Çünkü bunun artık bir öğrenci hareketi olmadığını, bir ulusun kimliği için bir mücadele olduğunu anladılar." Bu farkındalıkla, sanki o gün aynı kalp atışıyla birleşmişler gibi, insanların birlikte nefes aldığı şehrin her köşesini dolaştı. Ama öğleden sonra hava değişmeye başladı. Hükümet binalarından, muhalefetin dağıttığı, güç kaybettiği ama aldatacakları haberler gölgeler gibi geliyordu. Vazgeçmedi: sözlerle, kılık değiştirerek, intikam maskesinin ardından.
Arsarfuddin mi? Namaza gideceğini söyleyerek evden çıkmıştı. Aileden kimse korkmuyordu bile, çünkü zafer haberleri hâlâ televizyondaydı, özgürlük alayı hâlâ devam ediyordu! Küçük çocuk, neşenin görüldüğü ekrana bakıyordu, ama tam o anda otoyolda gerçeklik değişiyordu.
Mağrib'in ışığı henüz tam olarak batmamıştı. Tam o sırada ilkler gürledi. Sonra ikincisi, üçüncüsü. O gün sabah ışığında "Bu, milletin hareketidir" diyen adamın yüzü, göz yaşartıcı gaz bombalarının dumanında kayboldu. Sarsarfuddin yere yığıldı Kanlı otoyol, Şehit Minaresinden getirdiği hayal gözlerinin önünde paramparça oldu.
Peki ya evde? Çocuklar hâlâ o geceyi bilmiyorlardı, "Korkma, hak yolunu takip et" diyen babaları geri dönmeyecekti. Televizyon ekranında hürriyet haberi vardı ama derin bir hüznün sonucu hayat ekranını ele geçirmişti.
Akşam vakti hürriyetin şafağının hikâyesi böylece sona erer. Ve son anlarında bile hakikatin yanında duran, tarihin damarlarını ören ve bir şehidin adını veren Sarfuddin'in nefesi, şehrin havasına karışır.
Şehitlik olayının başlangıcı sıradan bir akşamdı. Bir baba namazdan sonra biraz yürür, gökyüzüne biraz bakar, belki bir alay görür ve geri dönmeden önce sessizce dururdu. Ama o akşam Sarfuddin'in geri dönmesine izin vermezdi. Yatsı namazını kıldıktan sonra camiye doğru yola çıktı. Gecenin ilk yıldızları gökyüzündeydi ama çatışmanın karanlığı yere iniyordu. Paltan, Basın Kulübü ve Mirpur'da heyecan her yere yayılıyordu; insanlar kaçışıyor, polisler ortalığı kasıp kavuruyordu, etrafa gözyaşı kovanlarının kokusu sinmişti. Sarfuddin tam o sırada sıkışıp kalmıştı. Tam o sırada, çocuk evden bir telefon aldı; Ömer'in vücudu iyi hissetmiyordu, titrek bir sesle, "İlacı getirin," diyordu. Babası kaçtı, eline ne geçtiyse aldı, ilacı annesine verdi ve tekrar yola koyuldu. Kimse bilmiyordu ki, bu Ferah Betar'ın hayatındaki son karardı. Tam o sırada, evin içinde üç ses duyuldu; bir, iki ve üçüncü, sanki tarihin sonucunu belirleyecekmiş gibi. Annesi ilk başta bunun zaferin havai fişekleri olabileceğini düşündü. Evdeki küçük kız gülüyordu ve televizyonda "hükümetin düşüşü"yle ilgili özel haber vardı. Bir süre sonra, kapıda duran bir yabancı, "Burada Şerafeddin adında biri var mı?" diye sordu. Hapları yedi."
Bu birkaç kelimeyle, dünyanın sessiz, taş gibi salonu paramparça oldu. Küçük kız sandaletlerini çıkarıp merdivenlerden aşağı koştu, gözlerinde yaşlar, sesi zar zor duyuluyordu: "Baba...". Reçelin atıldığı yolun kenarında, Sarfuddin, vücudu kanlar içinde, gözleri yarı kapalı, sesi kısık bir şekilde yatıyordu. Bölgedeki bazı tanıdık yüzler onu omuzlarına alıp en yakın hastaneye götürdüler. Sonra herkes... "Bu korku gerçek mi?" Ama hastane doktoru ona şöyle bir baktı ve "O da değil," dedi.
"O değil" kelimesi acımasız bir şaka gibiydi. Sarfuddin sıradan bir "başkası" değildi, bir ailenin gölgesi, bir protesto sembolüydü. Sanki ölümüyle bu hareket en ağır bedelini, sayfanın altına kanla yazılmış son işareti anlamış gibiydi.
O gece evde ışık vardı ama ısı yoktu. Çocuklar sersemlemiş, başlarını duvara vuruyor, kızlar yataklarında titriyordu. Şehrin zafer borusu çalıyordu ama şehidin evinde uzun bir boşluk gecesi yankılanıyordu. Ölümünden ulusal bir fedakarlık sembolü doğdu. Sevinç ve sonsuz kederin iç içe geçtiği, sessiz ama ebedi.
Aile ve sonraki gerçeklik
Bugün Sarfuddin'in ailesi hayatta, ama hayat değil, ölümün gölgesi sadece hayatta kalmayı başardı. Sanki iki katlı bir evin bütün kapıları ve pencereleri açılmış, içeri hava giriyormuş gibi ama hiçbir yerde sıcaklık ve barınak yok. Karısı yatağından bile kalkamıyor. Gözlerinde yaş yok, sadece sessizlik, donmuş bir keder. Okula başlayan küçük kız her şeyi denemiş ve bütün gün annesinin yanında oturuyor. Gözlerinin altında morluklar, zihninde bir girdap ve yüzünde sessizlik var. Bugün ellerinde defteri, kalemi, annesinin ilacı, babasının son fotoğrafı ve küçük kardeşinin okul çantası var. Altıncı sınıfa kabul edilen küçük çocuk, Babasının ölümüne anlam veremiyor. Hayatta sığındıkları küçük kiralık daire şimdi tek geçim umutları. Ve bu gelirin asıl itici gücü Sarfuddin'di. Faturaları zamanında ödeyen, pilav ve sebze getiren, eve geç döndüğünde bile annesini ve kızını arayan kişiydi. Bugün, o kişi bir çerçeve içinde duvarda asılı duruyor, gözleri "Nasılsın?" diye soruyor.
Aile için en acı anlar, Şerafeddin'in boynuna düşenler olduğunu bilmedikleri anlardı. Kimisi son nefesini izledi, kimisi soğuk ellerine dokunamadı. Son bir veda yok, cenaze yok; sadece bir gün aniden babamın artık olmadığını öğrenmek. Bilmemenin acısı hala her evde var.
Bu ölüm sadece yürek parçalayıcı bir olay değil, yarım kalmış bir hikâye. Bir süredir mutlu olmak için mücadele eden bir aile, hayattaki en büyük desteğini kaybetti. Kız şimdi, "Bilseydim, o gün babamı bırakmazdım" diyor. Ama tarih önceden haber vermiyor. Takvimde yazmıyor, Bugün kan dökülecek. Şerafeddin o kanı verdi çünkü belki de kanında özgürlük çizgisi çizilmemişti, ama o çizgi evlerine keder getirdi. Şimdi bu aile sadece hayatta kalıyor. Çünkü her birinin damarlarında, bir zamanlar evi sevgiyle yöneten ve hayatını adaletle feda eden o adamın izi akıyor. Hâlâ her yıl 5 Ağustos'u bekliyorlar, sanki babaları o gün gelip, "Korkmayın, ben buradayım" diyecekmiş gibi. Ama biliyorsunuz, kimse gelmeyecek. Asbek, hafızanın uzun sesi, bir babanın adı, bir şehidin hikâyesidir.
Teklif ve Miras
S. M. Sarfuddin sadece bir şehit değildi; hayatının her adımında adaleti, sorumluluğu ve karanlığı delip geçerek ilerleme cesaretini inşa eden yürüyen bir protesto örneğiydi. Ölümü bize sadece bir taziye mesajı değil, her biri insanlık, görev ve milli ruhtan oluşan, millete atılmış bir sorudur.
Ölümünden sonra, ülkeye yöneltilen son talep, ailesinin adil güvenliğidir. Ve şimdi bu ülkenin önünde üç kaçınılmaz teklif var.
Birincisi, devlet iki çocuğunun eğitiminin tüm sorumluluğunu üstlenmek zorunda kalacak. Babası sokaklarda, sloganlarla, kanlı bir inançla eğitildi. Çocuklar kitap sayfalarında, kalemin yardımıyla eğitilecek, ancak babalarının aşıladığı değerlerle ayakta kalacaklar. Sanki sadece babalarını değil, tarihi de taşıyor ve ileriye doğru ilerliyorlarmış gibi. Bir çocuğun okulda başarısız olduğunu, diğerinin ise babasının kanının değerine eşit bir gelecek elde etmezse okul derslerini hatırlayamadığını düşünmek yalan olur.
İkincisi, devlet karısının tıbbi bakımını ve aile için kalıcı bir gelir sistemi sağlamak zorunda kalacak. Bir devlet hibesi veya küçük bir girişimcilik projesi. Bu sayede kendi kendilerine yetebilecekler ve başkalarının insafına kalmadan onurlu bir hayat yaşayabilecekler. Böyle bir proje onlar için yeni bir ev, küçük bir dükkan veya bu çökmüş dünyada biraz olsun ışığı yakabilecek bir dikiş merkezi olabilir. Şerfuddin bir ülkeye, bir tarihe miras bıraktı. Mirası sadece kanıyla sınırlı değil; eğitimin gereklerine, tıbbi bakıma duyulan ihtiyaca ve ölümden sonra bile insanı insan yapan saygıya kadar uzanıyor. Bu öneri sadece ailesi için değil, vicdanımız için de geçerli; milletimizin kalbinde yatan sessiz bir sorunun cevabı. "Kendi şehitlerinizi gördünüz mü? Yoksa onları sadece kullanıyor musunuz?" Bugün bu cevabı verme zamanı. Onların yanında durmadığımız sürece tarihin karşısında duramayacağız.
Şehitlere Bir Bakış
Adı: S. M. Sarfuddin
Babası: Şerif Miah
Annesi: Zahera Hatun
Eşi: İsmini vermek istemiyor (hastalık nedeniyle yatalak)
Çocukları: İki, biri kız, biri erkek
(Kızı, öğrenimini bıraktı ve hizmetçi olarak çalışıyor, oğlu altıncı sınıfta)
Doğum Tarihi: 2 Mayıs 1969 (nüfus cüzdanına göre), Doğum Yeri: Dakka
Daimi Adres: 45, Azizganj, Lalbagh, Postane: 1211, Dakka Güney Şehir Kurumu
Mevcut Adres: House-35, Haji Abdur Rahim Shokar Sena, Bangsal, Dakka
Mesleği: Mesleği belirtilmemiş, ancak tek geliri kiralık bir daireden geliyordu
Şehitlik Tarihi: 5 Ağustos 1969 2024 (doğrulanmış ölüm belgesine göre)
Şehitlik zamanı: Yatsı namazından sonra, gece
Şehit yeri: Kendi mahallesinde vurularak öldürüldü
Ölüm nedeni: Silahla vurularak öldürüldü (resmi belgelere göre)
Tıbbi doğrulama: Ölüm, Sağlık ve Aile Refahı Bakanlığı, Sağlık Dairesi, Dakka Sivil Cerrah Ofisi tarafından doğrulandı
Defin ve cenaze töreni: Yerel halkın yardımıyla gerçekleştirildi
Şehit mezarının yeri: Azimpur mezarlığı