Muhammed Rofikul İslam

Muhammed Rofikul İslam, 24 Aralık 1973 tarihinde Pirojpur ilçesinin Nazirpur nahiyesindeki Satkachima köyünde doğdu. Babası merhum Abdul Cabbar Sıkkıdar ve annesi Hafiza Begüm'ün üç erkek, bir kız çocuğu vardı. Babası Abdul Cabbar gündelik işçi olarak terzilik yapardı. Bu terzi ailesi dört kişiden oluşuyordu. Şehit Rofikul İslam böyle bir gündelikçi ailede büyüdü. O, ailenin ilk çocuğuydu. Ülke çapında tanınan Dhaka Koleji’nden yüksek lisans mezunu oldu.
Küçüklüğünden beri alçakgönüllü bir insandı Rofikul İslam. Yardımseverliğiyle tanınırdı. Son derece nazik bir mizacı vardı. Öğrenci olarak da zeki ve başarılıydı. Eğitimle birlikte yetenekli bir bilgisayar eğitmeni olarak kendini ispatladı. Hayalperest bu Rofikul İslam, 30 yıl önce Dhaka’ya geldi. Wari bölgesindeki Gopibag semtinde bulunan Momtaz Villa’nın 89/12 numaralı iki odalı bir dairesinde kiracı olarak yaşıyordu. Ailede iki kişi vardı: ev hanımı eşi ve Tamirol Millat Kamil Medresesi'nde Alim 2. sınıfta okuyan oğlu Rayhan İslam. Şehidin babası Abdul Cabbar’ın diğer iki oğlu vardı; biri babasının mesleği olan terziliği seçti, diğeri ise zirai ilaç işiyle uğraşmaktaydı. Tek kızları ise evliydi.
Allah’ın Çağrısına Şehit Rofik Nasıl Karşılık Verdi
4 Ekim 2018'de hükümet, devlet memurluğunun birinci ve ikinci sınıf kadrolarında kota sistemini kaldıran bir genelge yayınladı. Bu genelgenin yasallığına karşı çıkan 7 özgürlük savaşçısının çocuğu, 6 Aralık 2021’de Yüksek Mahkeme’ye dava açtı. 5 Haziran 2024’te, Hakimler KM Kamrul Kader ve Khizir Hayat’tan oluşan Yüksek Mahkeme heyeti bu genelgeyi geçersiz ilan etti. 6 Haziran'da Dhaka Üniversitesi öğrencileri karara karşı protestoya başladı. Ardından 9 Haziran'da kararın askıya alınması için Yargıtay’a başvuruldu fakat Yargıç M. İnayetur Rahim kararı geçerli sayarak konuyu daimi kurulun görüşmesine gönderdi.
Aynı gün Dhaka Üniversitesi öğrencileri kota sisteminin yeniden getirilmesine karşı tekrar protesto etti. 1 Temmuz’da “Ayrımcılığa Karşı Öğrenci Hareketi” adlı bir oluşum kuruldu ve genelgenin tekrar yürürlüğe konması için çeşitli üniversitelerde mitingler yapıldı. 4 Temmuz’da Yargıtay, karar hakkında herhangi bir dinleme yapmadan “Bugün değil” diyerek erteleme kararı verdi. Ertesi gün öğrenciler dersleri ve sınavları boykot edip ülke genelinde “Bengal Ablukası” ilan etti.
13 Temmuz’da, tüm sınıflarda kota sisteminin adilce düzenlenmesi talebiyle Cumhurbaşkanı’na muhtıra verilmesi kararlaştırıldı. Ertesi gün Parlamento’nun acilen toplanması ve 24 saat içinde taleplerin yerine getirilmesi için ültimatom verildi. 15 Temmuz’da Dhaka Üniversitesi’ndeki Raju heykeli önünde yapılan gösteride, Şehit Rofikul’un da destek verdiği protestoculara iktidar partisinin kolluk güçleri ve yandaşları acımasızca saldırdı. Birçok öğrenci ağır yaralanarak Dhaka Tıp Fakültesi ve PG Hastanesi’ne kaldırıldı. Ancak hastaneye gelen öğrenci örgütleri ve hükümet destekçileri burada da saldırılarına devam etti.
16 Temmuz’da geniş çaplı çatışmalar ve protestolar yaşandı. Bu sırada üniversiteler ve çevredeki okullar kapatıldı. Yurtlar boşaltıldı. 6 farklı ilçeye sınır güvenlik gücü (BGB) konuşlandırıldı. Ülke genelinde 6 kişi hayatını kaybetti. Begüm Rokeya Üniversitesi'nin silahsız öğrencisi Abu Said, polis tarafından öldürüldü. 17 Temmuz’da Jahangirnagar Üniversitesi’nde hayatını kaybedenler anılırken öğrenciler saldırıya uğradı. Ertesi gün ülke genelinde ulaşım engeli başlatıldı, internet hizmetleri kesildi. 19 Temmuz’da tam kapanma ilan eden öğrenciler, başkentte büyük çaplı çatışmalar, yangınlar ve ölümler yaşadı. Gopibag, bu direnişin en önemli merkezlerinden biriydi.
Tüm bu karmaşa ve şiddet ortamında, Şehit Rofikul İslam dindar bir Müslüman ve takvalı bir insan olarak, her zamanki gibi o akşam da Gopibag’deki Elahi Camii'ne yatsı namazı için evinden çıktı. Ama kaderin acı cilvesi… Kim bilebilirdi bunun onun son namazı olacağını? Camiden çıkarken polis tarafından alıkonuldu. Zalimler onu kaçırdıktan sonra, bilinmeyen bir yere götürüp vücudunun çeşitli yerlerine 4-5 kurşun sıktılar. Ölümünden emin olduktan sonra cesedini bir yere bırakıp kaçtılar.
Bu sırada ailesi her yeri arayıp oğullarını bulmaya çalıştı. Polis karakolları, hastaneler, morglar… Her yere defalarca gittiler ama sonuç alamadılar. Hiç kimse böyle bir vahşiliğe ve insanlık dışı muameleye maruz kalacağını hayal bile etmemişti. Daha sonra yazılı ve görsel medyadan, 24 Temmuz’da 26 isimsiz cesedin Anjuman Mofidul İslam tarafından Mohammadpur’daki Rayerbazar mezarlığına gömüldüğü öğrenildi. Böylece bir çiçek sonsuza dek soldu… Bir ailenin direği yok oldu…
Şehidin Yakınları ve Arkadaşlarının Yorumları
Şehit Muhammed Rofikul İslam’ın 25 yıllık arkadaşı ve Galib Telekom Merkezi’nin sahibi, onun hakkında şöyle diyor:
“Rofik çok iyi bir insandı. Kuran’ı düzenli okurdu. Hadis çalışırdı. Namazlarını cemaate devamlı kılardı. İslami hareketlerde her zaman aktif rol oynardı. Hiçbir şahsi düşmanı yoktu. Ancak siyasi olarak, iktidar partisi onu rakip olarak görüyordu. Rofik, Cemaat-i İslami’nin aktif bir aday üyesiydi. Onun katillerinin yargılanmasını ve ailesine devlet tarafından yardım edilmesini talep ediyorum.”
—Muhammed Khurşid Alam (Şehidin Arkadaşı)
Kişisel Bilgiler
Tam Adı: Muhammed Rofikul İslam
Doğum Tarihi: 24 Aralık 1973
Doğum Yeri: Satkachima Köyü, Nazirpur Nahiyesi, Pirojpur
Eş Durumu: Ev hanımı
Aile Üye Sayısı: 2 kişi
Aylık Gelir: 20,000 Taka
Çocuk Sayısı: 1 erkek çocuk
Oğul: Rayhan İslam, Tamirol Millat Kamil Medresesi Alim 2. sınıf öğrencisi
Meslek: Bilgisayar eğitmeni
Kalıcı Adres: Satkachima Köyü, Nazirpur, Pirojpur
Güncel Adres: 89/12 Momtaz Villa, Gopibag, Wari, Dhaka
Olay Yeri: Gopibag Bhuter Bari restoranı karşısındaki Elahi Camii önü
Saldırganlar: Polis, Chhatra League, Jubo League ve Awami League militanları
Yaralanma Zamanı: 19 Temmuz 2024, gece 21:00
Ölüm Zamanı ve Yeri: 19 Temmuz 2024, gece 00:10
Mezar Yeri: Rayerbazar Mezarlığı, Mohammadpur